Downloaden van de 32bit iso van windows: http://windows.microsoft.com/en-US/windows-8/iso

Downloaden van VirtualBox: https://www.virtualbox.org/wiki/Downloads

Na het installeren van VirtualBox heb ik de volgende handleiding gevolgd:

http://www.benskesblog.com/2011/09/windows-8-virtueel-installeren-virtualbox/

(op internet zijn meer van dit soort handleidingen te vinden)

Na het opstarten van de windows 8 machine binnen VirtualBox kreeg ik de melding:

Windows Recovery Environment.

Your PC needs . . . → Read More: Installatie van Windows 8 Consumer Preview in Oracle VM VirtualBox]]>

Downloaden van de 32bit iso van windows: http://windows.microsoft.com/en-US/windows-8/iso

Downloaden van VirtualBox: https://www.virtualbox.org/wiki/Downloads

Na het installeren van VirtualBox heb ik de volgende handleiding gevolgd:

http://www.benskesblog.com/2011/09/windows-8-virtueel-installeren-virtualbox/

(op internet zijn meer van dit soort handleidingen te vinden)

Na het opstarten van de windows 8 machine binnen VirtualBox kreeg ik de melding:

Windows Recovery Environment.

Your PC needs to be repaired

An unexpected error has occurred.
Error code: 0xc0000260

You’ll need to use the recovery tools on your installation media. If you don’t have any installation media (like a disk or
USB device), contact your system administrator or PC manufacturer.

Press Enter to try again.

Press F8 for alternate boot options.

De oplossing hiervoor vond ik op een duitse site
-http://answers.microsoft.com/de-de/windows/forum/windows_8-windows_install/fehler-bei-installation-windows-

recovery/26ed4cd9-1b6e-4e2d-b564-121b72152407-

En dat komt neer op het zetten van het vinkje bij instellingen –> system –> tabblad processor –> PAE/NX activeren

Omdat je in VirtualBox vanaf een iso installeert heb je een productkey nodig: NF32V-Q9P3W-7DR7Y-JGWRW-JFCK8

Het installeren duurt nu een kwartier.

Dan mag je een kleur kiezen en de naam van de pc

na het invullen is er geen ok knop: gewoon enter

Dan komt er een scherm: settings, ook daar gewoon enter

Dan het inlogscherm Sign in to your PC, hier moet je jouw microsoft emailadres ingeven, onderin staat ook een link ‘Don’t

want to sign in with a Microsoft account?’. Kies je voor inloggen met een microsoft account dan zijn de mogelijkheden:
Download apps from Windows Store
Access your files and photos anywhere
Make your PCs look and feel the same by syncing settings online, like your browser favorites and history, languages, and

sign-in info tor the services you care about. (Some info will be sent to Microsoft, but you can change this later.)

Kies je voorLocal account dan
You have to create a user name and account for each PC you use
You’ll need a Microsoft account to download apps, but you can set it up later.
Your settings won’t be synced across the PCs that you use

Ik heb mijn Microsoft account ingevoerd en enter.
Daarna komt het scherm om het wachtwoord in te geven

Na een minuut volgt een scherm waarin je telnummer, alternatieve email en geheime vraag in kunt vullen voor als je je ww vergeet

preparing windows duurt nog zo’n 10 minuten.

Normaal gesproken zou je nu de Guest Additions module van VirtualBox installeren maar dit werkt nog niet voor Windows 8.

Als je aangevinkt hebt dat je de tablet-onderdelen wilt hebben krijg je na het aanloggen onderstaand scherm en kun je beginnen.

Maandag rond elf uur vertrokken naar de Moezel. Om half vijf waren we er, iets te vroeg want officieel konden we pas vijf uur terecht maar na een kwartier werd de deur voor ons opengedaan. Na alles in de kamer hebben gebracht een biertje in de bar en daarna naar het . . . → Read More: Midweek in Bruttig Fankel]]> Midweek in Bruttig Fankel

Maandag rond elf uur vertrokken naar de Moezel. Om half vijf waren we er, iets te vroeg want officieel konden we pas vijf uur terecht maar na een kwartier werd de deur voor ons opengedaan.
Na alles in de kamer hebben gebracht een biertje in de bar en daarna naar het restaurant.
Omdat de kok ziek was konden we niet alles van de kaart kiezen. Maar Willeke (de nederlands eigenaresse) zette een lekkere schnitzel op tafel. Het restaurant en de bar is een ruimte en na het eten nog even een drankje gedaan en om negen uur op bed.

Dinsdag om negen uur aan het ontbijt, lekkere broodjes en een gekookt eitje. Nog geen uur later liepen we langs de Moezel om naar de eerste cache te gaan zoeken. Via het dorpje Fankel liepen we verder naar het centrum van Beilstein waar wij jaartallen op gebouwen moesten opzoeken en met de gevonden jaartallen de eindcoordinaten berekenen. We kennen het kleine centrum nu uit ons hoofd en zijn ook nog even in het oude klooster geweest.

Bleistein langs de Moezel	Volop kerstsfeer in het klooster	Voor de biechtstoel

Er loopt een paadje tussen de wijnranken door over de bergen van Beilstein naar Fankel en ergens op dat pad is een cache. Maar dit pad is niet voor mensen met hoogtevrees en dat staat terecht op de borden. Dus na het eerste stukje besloten we om te keren en over de weg, langs de Moezel, weer terug te lopen naar Fankel om het van daaruit te proberen. Bij het omhoog lopen kwamen we al snel een andere cache tegen, en ik ben zelf een stukje het pad richting Beilstein opgelopen om de cache te zoeken, Pauline bleef even wachten bij begin.
We waren snel terug in Bruttig en omdat iets boven het dorp ook een cache moest zijn liepen we daar heen. Dit bleek in een oud kerkje te zijn, ook mooi van binnen.

Gevonden !	Uitzicht over Beilstein	Achter dat ene steentje

En nog steeds vroeg dus met de auto een kwartiertje gereden naar Cochem om daar wat rond te lopen. In het winterseizoen is het meeste daar dicht, een paar souvenierswinkels, een paar eetgelegenheden en veel meer niet. Maar het is mooi om daar rond te lopen. De waterstand van 1993 is indrukwekkend hoog! Vlakbij de parkeergarage was een restaurantje waar ze Doner voor mijhadden, en voor Pauline vegetarische falafel. En uit de laptop gezellige turkse muziek. Bij een supermarkt hadden we wat chips en een flesje wijn gekocht voor op de hotelkamer. In de auto vroeg ik me af of het een fles met een kurk was want dan zouden we er niets aan hebben. Dus langs een drankenhandel voor een krurkentrekken, maar Pauline kwam naar buiten en zei dat ze alleen bier en fris hadden maar dat hij de weg had gewezen naar een wijnhandel. Na tien minuten niks gevonden en na drie keer hetzelfde rondje met de auto rijden ben ik het altijd snel zat. pauline had echter een supermarkt gezien toen we aankwamen, de Penny, dus daar naartoe gereden en Pauline ging er naar binnen en kwam weer buiten met een paar flessen wijn. Op weg naar Bruttig vroeg ze zich ineens verschrikt af of deze flessen wijn nu met kruk of schroefdop waren want daar had ze niet op gelet. En aan een kurkentrekker had ze helemaal niet gedacht. Nouja, gelukkig was er 1 fles bij met schroefdop. en bovendien bleek later op de hotelkamer dat er in de toilettas een zakmesje zit met een kurketrekkertje.
Lekker wijntje anders, wasabi-pinda’s erg scherp en negen uur weer een mooie tijd om de oogjes dicht te doen.

Woensdag weer een wandeldag, deze keer de andere kant op, richting Cochem. We hadden een aantal caches en na een kwartier moesten we kiezen welke weg we zouden volgen, richting de ene of de andere cache. Wij kozen voor rechts en dit was een weg door langs een stroompje de berg op richting het dorpje Valweg. Bij de eerste cache aangekomen bleek dat de tweede (de ‘andere’) cache op slechts 100 meter afstand lag, maar dan wel bergaf, en nergens een pad te bekennen. Dus maar verder gelopen naar nog een andere cache. Deze was niet al te verweg. Ergens langs de weg nog een oude drinkplaats voor het vee gezien, al werd deze niet meer gebruikt.
Theoretisch zouden we teruglopend toch het pad naar de ‘andere’ cache tegen moeten komen maar in de praktijk kwamen we alleen hele steile paadjes tegen met waarschuwingsborden dat het pad niet veilig is. Na uren hele steile paden hebben geklommen en afgedaald had Pauline erg last van haar schenen gekregen en ik vond het ook niet erg om regelmatig op een bankje te gaan zitten om ‘even van het uitzicht te genieten’. Dom genoeg hadden we ook maar 1 flesje drinken meegenomen wat binnen het uur op was en in de bergen waren geen winkeltjes. Volgende keer beter op letten dus. Rond vier uur waren we weer terug bij Bruttig en we besloten om toch nog even te kijken hoe dat nou met dat ene pad was. Dit bleek een nieuw pad te zijn, want het oude pad wat onze gps aangaf bestond niet meer. Pauline had last genoeg van haar schenen en bovendien ging dit pad erg steil omhoog. Omdat het over ruim een half uur donker zou worden besloot ik om het een kwartier te proberen, dus zo snel als ik kon en durfde ben ik het pad opgelopen maar na een kwartier was ik nog niet bij de cache. Wel vlakbij, nog 50 meter ongeveer maar het pad ging met haarspelbochten van links naar rechs en omhoog en omlaag dus ik ben toch maar omgekeerd.

Tussen de druivenstokken door	De tip was: tot de rand en dan iets verder	Prachtige uitzichten over de Moezel

We hadden van tevoren een ‘candlelight’ diner besteld. Maar de kok was nog steeds ziek en de eigenaresse was er ook niet, vrij ofzo, dus alles draaide om de dame achter de bar, Ellie (?). En die wilde best een schnitzel klaarmaken, maar geen biefstuk of vis of iets anders en dat candlelight had ze geen tijd voor. Maar na een kwartier kwam ze aanzetten dat het haar wel zou lukken als wij maar niet te moeilijke dingen wilden. Dus netjes een soep, een lekkere schnitzel en een ijsje als toetje, tussen het bedienen van de bargasten door! Heel leuk.
We zouden vroeg op bed maar een van de nederlands gasten gaf een rondje voor de zaak, en toen namen we er nog een en uiteindelijk om elf uur lagen wij pas op bed.
Omdat alle andere zaken in het dorpje dicht zijn komen er elke avond wel een aantal dorpelingen naar het hotel om in de bar te dobbelen met de barvrouw, of te kaarten aan een tafeltje. Het was dan ook elke avond erg gezellig, heel gemoedelijk. Een van de dames die heel goedlachs was en elke avond langskwam bleek al 72 jaar te zijn. Mooie manier om je dagen te vullen als je zo oud bent.

Donderdag naar Koblenz. Dit was ruim een uur rijden, op de een of andere manier stuurde ons navigatiesysteem ons dwars over de bergen en heuvels heen naar Koblenz. Daar parkeerden we bij toeval bij Loher, een heel groot winkelcentrum. Daar wat rondgelopoen, langs de Moezel gelopen tot de Deutche Ecke, waar de Moezel in de rijn komt en daarna nog een stukje langs de rijn gelopen. Bij het verbouwde pegelhuis een lekker bakje koffie gedaan. Ik weet niet precies waar het huis vroeger voor diende maar het is nu een erg luxe restaurant geworden met een prachtig uitzicht over de rijn. Ook Koblenz staat vol prachtige oude gebouwen en het winkelcentrum is behoorlijk groot. Terug bij het Loher aangekomen lekker en goedkoop gegeten bij een soort noedelrestaurant.
Op de een of ander manier konden we de ingang naar de parkeergarage niet vinden. Terwijl we toch in de ochtend van de parkeergarage zo het winkelcentrum ingelopen waren! Op een gegeven moment zag Pauline een deur naar een trappenhuis, trok die open en liep naar beneden. Het was trappenhuis 16 maar dat zei mij niets dus samen liepen we twee trappen naar beneden tot we niet verder konden en voor een deur stonden. Op dat moment zal ik een camera boven ons hoofd en ging er een luid alarm af. Toen zijn we maar door de deur gelopen naar buiten. Daar stond wat jeugd die zei dat wij het brandalarm af hadden laten gaan en dat we op de brandweer moesten wachten. Nouja, dat zal wel de duitse humor zijn maar we hebben nog 20 minuten  olopen zoeken tot we uiteindelijk in de auto zaten. Deze keer langs de moezel naar Bruttig gereden, maar het is donker en regenachtig dus veel hebben we niet gezien, alleen af en toe een verlicht kasteel of dorpje op de andere oever.
Rond een uur of zeven zijn we terug en gaan nog even de bar in om onder ander te vragen hoe het zit met het betalen. Maar dat kan vrijdagochtend.
De zoon van de eigenaar is er ook met zijn vriend en zijn hondje, Dribbel. Ineens komt de zoon binnen met een rotweiler. Hij weet niet van wie die is maar deze hond stond voor de deur en als hij eten krijgt schrokt hij ruim een kilo naar binnen. De hond is nieuwsgierig maar als je hem wilt aaien houdt hij afstand. Uiteindelijk blijkt het ‘Zenta 3′ te zijn, van de ‘oliesheik’ van het dorp, oftewel de pomphouder. Die heeft de hond buiten in een hok van twee bij een en laat hem nooit uit en geeft niet al te veel eten zodat het dier dankbaar is als hij eten krijgt. De baas wil eerst niet komen maar na een uur komt hij toch binnen en zit al snel met een bierjte aan de bar. De hond heeft geen zin om naar hem toe te gaan en heeft zelfs de staart tussen de poten. Nouja, wij vinden het wel prima en duiken weer niet te laat het bed in om nog een laatste keer in Gasthaus Zum Moselhut te slapen.

DIt is hoog boven het Kooster van Maria Engelpoort	Duitse hoek: waar de Moezel in de Rijn komt	In het pegelhuis

Vrijdag weer broodjes bij het ontbijt en een gekookt eitje, hard voor Pauline en halfzacht voor mij.
Nadat we alles ingepakt hebben en hebben betaald staan we nog even na te praten met Willeke, de eigenaresse en haar zoon. En als we wegrijden zwaait ze ons hartelijk na.

In 1873 komt Jake Lonergan (Daniel Craig), die zich niks meer kan herinneren over zijn verleden, terecht in het woestijdstadje Absolution. De enige aanwijzing over zijn identiteit is een mysterieuze beugel om zijn hand. Jake komt er al snel achter dat . . . → Read More: Cowboys & Aliens (2011)]]> Aardige film met genoeg actie. Veel cliche’s maar met plezier gekeken.

In 1873 komt Jake Lonergan (Daniel Craig), die zich niks meer kan herinneren over zijn verleden, terecht in het woestijdstadje Absolution. De enige aanwijzing over zijn identiteit is een mysterieuze beugel om zijn hand. Jake komt er al snel achter dat het stadje vreemdelingen wantrouwt en niets doet zonder toestemming van Colonel Dolarhyde (Harrison Ford). Wanneer ze echter aangevallen worden door aliens en de dorpelingen één voor één ontvoerd worden door de buitenaardse wezens lijkt Jake, de vreemdeling die in eerste instantie niet welkom was in het stadje, de enige hoop op redding. Samen met de reizende Ella (Olivia Wilde) en Colonel Dolarhyde stelt hij een posse samen van dorpsbewoners, vogelvrij verklaarden en Apache indianen om te strijden tegen hun gemeenschappelijke vijand.

Na het uitpakken van de koffer maken we een klein rondje door de omgeving. Er zijn drie caches . . . → Read More: Een weekend cachen in de Ardennen]]>  Zaterdag 9 juli op weg naar Stavelot in de Belgische Ardennen. Rond vier uur komen we aan bij het hotel:

Na het uitpakken van de koffer maken we een klein rondje door de omgeving. Er zijn drie caches in de buurt van het dorp en zo komen we op een paar leuke plekjes:

beekjes	Ergens tussen de rotsen is de cache verstopt	eng

Monument voor Eddy Merckx	Mooie omgeving	Cache in de ruïne van een abdij

In het dorpje waren genoeg restaurants om uit te kiezen. Waar we gingen zitten was eenvoudig maar goed. De bediening heel goed zelfs en het eten heerlijk, goed klaargemaakt en niet teveel of te vet. En natuurlijk een lekker flesje wijn erbij.

Het ontbijt de volgende ochtend was goed verzorgd en we hebben er van genoten. Met de auto richting Coo. De parkeerplaats bleek naar Plopsa Coo te liggen, en omdat we vroeg waren konden we de auto makkelijk kwijt. Honderd meter verder was een watervalletje en daar natuurlijk naartoe.

Plopsa coo	Voor de waterval	Waar ligt de cache nu ?

En op naar de volgende cache. Gelukkig had ik een fout gemaakt L en liepen we een steil pad op naar een paar huizen en daarna het bos in. Daar aangekomen pakte ik voor het eerst de beschrijving van de cache en bleek dat we weer naar beneden konden lopen om daar een eerste aanwijzing op te zoeken. Dus naar beneden, en vandaar weer naar boven. Na een aangekomen te zijn bij de huizen stond in de beschrijving dat je daar de auto kon parkeren (bijna ruzie) en dat vandaar uit een mooie wandeling begon. Dat was ook zo, dwars door de natuur. Helaas waren we ergens halverwege de fout ingegaan met de tussenpunten en omdat ons navigatiesysteem niet heel geschikt is voor geocachen kwamen we er niet echt uit. Uiteindelijk besloten we maar in een rechte lijn te gaan lopen naar het eindpunt, eerst een paar honderd meter door het bos waar een vos voor ons wegvluchtte, daarna een weiland met hoog gras over naar een jagershutje en daarna nog een stuk door een bos naar de weg toe. En uiteindelijk kwamen we goed uit. Op naar beneden om daar op een terras een kopje koffie en een biertje te nemen. Onder een parasol want het regende.

De kuiten rust gunnen	Deze kwamen ineens uit het bos	Zoeken
Rechte lijn aanhouden	Hier moet het zijn	Opdracht: foto van/met koe

Er was in de buurt nog een cache en die zouden we als laatste van de dag doen. Zoals ik het zag was het niet ver wandelen maar wel mooi. En ooit eens geplaatst door een groepje studenten uit Leiden dus dat is leuk. Het navigatiesysteem leidde ons naar een pad wat steeds steiler naar beneden liep met steeds grotere geulen. Op het laatst werd het te steil om verder te rijden. Gelukkig konden we keren door een touw weg te halen en een flink aantal keer te steken. We dachten dat de cache vlakbij was en er nooit iemand op deze weg zou komen. Maar toen we 100 meter gelopen hadden kwamen 8 quads aan, dit was een route voor ze! Dus snel terug naar de auto (ze wilden al een takelwagen bellen) en in volle vaart naar boven. Daar geparkeerd en te voet weer naar beneden, langs leuke huizen en via een brug een riviertje over. Daarna was het een stukje langs de rivier, dachten we, maar dat was een heel eind nog en de waarschuwing dat de cache niet met droge voeten te halen zou zijn klopte . Maar na een hoop geploeter uiteindelijk met wat geluk bijna tegen de cache aangelopen.

Tot hier en niet verder	Oje	Slipper zoeken in de modder
bah	Bah 2	schoonmaken

Voor het diner zijn we naar een pizzeria gegaan. Vooraf twee kaasdingen, een pizza als hoofdgerecht en als nagerecht ijs voor Ruud en een gebakje voor Pauline. Veel te veel en te vet want we hadden allebei pijn in de buik ervan, de andere dag moesten we dus maar flink wandelen om het kwijt te raken.

Na weer een goed ontbijt uitchecken en richting Spa. De eerste cache was een klein stukje wandelen totdat we boven Spa uitkwamen en vandaar een mooi uitzicht hadden. Terug naar de auto en op naar een natuurgebied, vlakbij een vliegveld. Hier hebben we eerst een wandeling van 7 km gedaan. Bijna de helft over een houten pad, wat een werk om dat aan te leggen in een natuurgebied! Deze wandeling was gelijk een cachetocht (natuurlijk J) . Aansluitend hebben we nog een paar caches gedaan die ook in dit gebied waren.

De paden op…	Veel hagedissen	onderhoud
Gevonden onder een stapel takken	Hele vreemde dingen midden in het bos op een soort bunker	400 meter dwars door het natuurgebied voor de volgende cache. Die ligt bij een waterplas waar geen weg naartoe loopt.

De laatste cache lag vlak bij een vakantiepark, dat was een wandeling van 5 minuten naar een watertje waar de cache verstopt was in een uitgeholde boomstam.

In Spa hadden we één nacht geboekt in een Balmural Hotel. Geen familiehotel maar een luxe hotel met zwembad, fitnesszaal en wellnesscenter.  Inclusief diner en dat was een culinair hoogstandje. Eén menu dus geen keuze maar dat was ook niet nodig. Eerst een aspergemousse en als vooraf een salade met plakjes eendeborst en blokjes ganzeleverpastei. Het hoofdgerecht was vis met kruiden gegaard in een zakje en als nagerecht een crème brulee. Met een paar glaasjes witte wijn en daarna buiten op het terras een glaasje amaretto.
We hadden in de kamer wat ruzie met het licht totdat we erachter kwamen dat we het kaartje binnen in een kastje moesten steken. Tsja, je kan niet alles weten.

Uitgehold stuk hout	Balmural	Vreemd monument
Hier zittie	Puddinggesteente	Beeldjes in het park

Het ontbijt was ook hier weer erg goed en we konden lekker buiten in de zon zitten. Het uitchecken ging vlot en omdat het nog vroeg was besloten we nog een paar laatste caches te doen in Malmedy. De eerste was een kleine wandeling vanaf een vaag monument. Snel gevonden en gelogd. Daarna gingen we naar het dorp Malmedy zelf.De eerste cache was in de klimop naast een grot. Deze grot bood bescherming voor zo’n 300 mensen tijdens bombardementen in de tweede wereldoorlog. De tweede en laatste cache was een ‘virtuele’ cache, dat wil zeggen dat we  een paar gegevens van een informatiebord moesten halen en een foto maken van het ‘puddinggesteente’. Dat is 280 miljoen jaar oud en bestaat uit kiezels en keien die vastgekit zijn in kalkgesteente. 

Als afsluiting hebben we kopje tomatensoep genomen op een terras in het centrum en een souvenir  gekocht in een winkeltje.

En in de auto op de terugweg begon het te hozen, dus mooi op tijd.

Nadat de buien in de ochtend gevallen waren en het daarna droog was zijn we om twaalf uur naar Poppenwier gewandeld. In Poppenwier is een cache geplaatst, om deze te vinden was een route uitgezet en moesten we 8 vragen over het dorp beantwoorden.

Zaterdag hebben we rustig . . . → Read More: Weekend Antwerpen]]> Van zaterdag 14 mei tot en met dinsdag 17 mei zijn we in Antwerpen geweest, in het Ramada hotel. Dit ligt in het zakengedeelte, maar met de tram is het € 1.20 en  6 haltes naar het centraal station en dan is het niet ver meer naar de meir of groenplaats.

Zaterdag hebben we rustig aan gedaan, helaas voor Antwerpen nog steeds bezig met wegwerkzaamheden dus ruim half uur file maar dat mag de pret niet drukken.

Vanaf de snelweg is het maar een klein stuk naar het hotel. De auto parkeren we onder het hotel. Dit kost wel € 12.50 per dag maar is veiliger dan langs de weg, daar liggen op verschillende plaatsen glassplinters van een ingeslagen autoruit.

Met de tram/metro (boven de grond heet het tram en onder de grond metro?) naar het centrum, station Meir. Hiervoor hebben we lijn 2 nodig.

Binnen een kwartier worden we door de eerste aanstaande bruid aangesproken, ze moet speeltjes verkopen om haar eten te betalen. Grappig vinden we dat, tot we nog twee groepjes zien, één is genoeg hoor!

Na een paar uur rondlopen en winkels bekijken zoeken we een restaurant, degene waar we in eerste instantie heen willen is helaas vol dus wijken we uit naar restaurant Hippo. Van binnen een waar doolhof met allemaal trappen en etages, omdat we helemaal boven zitten komen we langs alle ruimtes, het is erg groot. Het eten is geweldig lekker en de bediening ook.

Met lijn 2 terug naar het hotel, daar in de bar nog een afzakkertje en dan op bed.

Tussen spoor en snelweg

Zondag is de ‘cache-dag’, rond 10 uur beginnen we. In totaal had ik er 20 uitgeprint, allemaal redelijk in de buurt van het hotel. De eerste is in een park, wat tegen het hotel aan blijkt te liggen, dus dat was niet ver. We maken een rondje naar het zuiden toe en weer terug naar het hotel en gaan er zo 8 langs waarvan we er 7 vinden. Op het laatst is de accu leeg van de gps en moet deze aan de oplader, het is al zes uur dus met de metro naar het centrum om daar in een eetcafé een lekkere hamburger met friet te eten. Terug naar het hotel en dan nog drie caches, de laatste in een parkje om half tien, het was al aardig donker aan het worden dus lastig zoeken, maar gelukkig zochten we op de juiste plaats!
.

Terug in het hotel weer een biertje in de bar en rap op bed.
.

zeehondjes kijken

Maandag naar de Zoo van Antwerpen, één van de oudste van Europa. De Zoo ligt achter het centraal station, wat trouwens een vreselijk mooi gebouw is. Je kan zien dat het een oude ‘stadsdierentuin’ is, nog niet alle dieren hebben veel ruimte, met name de katachtigen zitten in relatief kleine kooien. Er werd wel veel gebouwd en verbouwd dus het wordt steeds beter en mooier. Interessant zijn de fokprogramma’s en de stamboeken.

Het was heel rustig, alleen wat groepen schoolkinderen. Om het uur werder een paar namen omgeroepen van ‘verloren’ kindjes die zich moesten melden bij de hoofdingang

Rond drie uur hadden we alles gezien en was er tijd over om te shoppen. Dat lukt heel goed in Antwerpen! Om tien over zes gingen we de laatste winkel uit, beladen met tassen. Het restaurant wat zaterdag vol was had nu plaats genoeg: brasserie Appelmans; een begrip in Antwerpen eo.

Als afsluiter natuurlijk weer naar de bar in het hotel, helaas was de Westmalle triple op, dus dan maar de dubbel genomen. Ook lekker.

Omdat Pauline beloofd had wat chocola mee te nemen naar haar werk en we vergeten waren om dit te kopen met de auto naar het centrum van Antwerpen. Niet een goed idee, maar uiteindelijk wel gelukt en met een doosje chocola achterin de auto in drie uur naar huis getuft. Een erg leuk (lang) weekend gehad.

Gele Kornoelje in de voortuin

Close . . . → Read More: Gele Kornoelje]]> Als je verhuisd bent is het altijd afwachten wat er in de tuin staat.
Al een paar weken bloeit de boom voor de schuur met gele bloemetjes. Na wat zoeken op internet blijkt het de gele kornoelje te zijn (latijns: Cornus Mas). Op http://www.stemderbomen.nl/pages/artikelen/art_gele-kornoelje.htm staat meer informatie.

Gele Kornoelje in de voortuin

Close up van bloemetje vd Gele Kornoelje